MEKNES /MAROKO/

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Meknes (arab. مكناس, marok. arab. Meknas; fr. Meknès) – miasto w północnym Maroku, w regionie Fez-Meknes, na przedpolu Atlasu Średniego, na wysokości ok. 530 metrów. W 2014 roku liczyło ok. 520 tys. mieszkańców.
meknes_2.jpg
Historia miasta sięga VIII wieku, kiedy powstała w tym miejscu pierwsza ufortyfikowana osada. W X wieku na terenach dzisiejszego Meknesu osiedliło się berberyjskie plemię Miknasa, od którego miasto wzięło swoją nazwę. Za rządów sułtana Maulaja Ismai’la (1672–1727) miasto znacznie rozbudowano i przekształcono w stolicę marokańskiego państwa. Po jej przeniesieniu najpierw z powrotem do Fezu, a później do Rabatu miasto straciło na znaczeniu.
W 1996 roku medyna w Meknesie została wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.
Starą część miasta okalają grube mury. To właśnie Mulaj Ismail wzniósł je, by bronić się przed najeźdźcami. Oglądamy mury zewnętrze, wewnętrzne i jeszcze bardziej wewnętrzne. Toż to prawdziwa twierdza nie do zdobycia. Nawet współcześni, z użyciem długich strażackich drabin mieliby kłopot z wspięciem się na ich szczyt. Za czasów sułtana "ogrodzenie" to liczyło podobno blisko 40 km, chcąc więc obejść je całkowicie, trzeba było poświęcić sporo czasu. Tak wielkie przedsięwzięcie jak budowa ogromnych murów nie mogło obyć się bez ofiar. Ponieważ przy pracach zatrudniani byli niewolnicy, także chrześcijanie, oraz jeńcy wojenni, nikt nie troszczył się specjalnie o ich los. Gdy opadali z sił, byli ponoć osobiście ścinani przez władcę, a ich ciała... mieszano wraz z materiałem budowlanym.
Zwiedzając Mekne towarzyszy nam stale sułtan Mulaj Ismail, wszędzie rzucają się w oczy gigantyczne, stworzone przez niego budowle. Bogactwa sułatana, którymi były także płody rolne, przechowywane były w gigantycznych spichlerzach. Sądząc po ich wielkości i wysokości, skarby te były niezliczone. Część z nich pozbawiona została dachu podczas groźnego trzęsienia ziemi w połowie XVIII wieku, część nadal znajduje się w całkiem dobrym stanie.
Gigantyczne są stajnie, w których sułtan trzymał podobno 12 tysięcy koni. Dziś nie ma nad nimi dachu, ale łuki ścian następujące jeden za drugim stwarzają wrażenie, że patrzy się na nie poprzez lustra odbijające wielokrotnie ten sam obraz. Za czasów sułtana eksport koni czystej krwi był zakazany. Mimo to ogier ze stadniny Mulaj Ismaila stał się sławny w całej Europie. W 1730 roku został pokazany na dworze Ludwika XV przez bogaczy z Tunisu. Król nie docenił walorów pięknego konia - podarunku, więc zwierzę najpierw pracowało jako koń pociągowy na ulicach Paryża. Na szczęście zauważył go handlowiec brytyjski, który kupił go za grosze, a sprzedał za ogromne pieniądze angielskiemu hodowcy, lordowi Goldophinowi. Jako "Goldophin Barb", czystek krwi ogier stał się jednym z przodków angielskich koni czystej krwi oraz protoplastą jednego z rodów przez wiele lat odnoszącego niezliczone sukcesy na wyścigach.

Kontakt

Tu skontaktujesz się najszybciej ...


NAPISZ

Śledź mnie w Social Media


copyright © created by Adam Zdunek [2018]

Search